🧑‍🏫The teacher is walking away

 🧑‍🏫 शिक्षक नोकऱ्या सोडत आहेत- एक कटू सत्य.

The teacher is walking away” हा NCERT चे माजी डायरेक्टर कृष्ण कुमार हयांचा लेख इंडियन एक्सप्रेस मध्ये छापून आला आहे, त्या लेखाचा हा सारांश: 

आज देशातील शाळांमध्ये एक शांत 'अस्वस्थ' करणारी क्रांती सुरू आहे —

ती म्हणजे शिक्षकांच्या मनातील थकव्याची, असहायतेची आणि निराशेची. शिक्षक नोकऱ्या सोडत आहेत, काही निःशब्दपणे तर काही मनानेच मागे हटत आहेत. नवीन पिढी तर अजिबात शिक्षक व्हायला तयार नाहीये...

👇 *GROUP add* 👇

*`राज्यस्तरीय महागृप`*

https://chat.whatsapp.com/Gy059AdzCco5uDnFlIDgoE?mode=ems_copy_t

🔻🔻🔻🔻🔻🔻🔻☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️

*`सौजन्य व संकलन`*

*--🇷‌🇲‌🇩‌🅿️🅿️--*

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

असं का बरं होतंय?

🔹 1. शिक्षकांवर नोकरशाहीचं जाळं-

📍शिकवण्याऐवजी शिक्षक सतत अहवाल, फॉर्म, आणि डेटा अपलोड करण्यात गुंतलेले.

📍“फोटो पाठवा”, “पुरावा द्या”, “अहवाल अपलोड करा” — हेच रोजचं काम झालं आहे.

📍शिक्षकाचं वर्गातलं अस्तित्व कमी, आणि स्क्रीनसमोरचं वाढलं आहे.

🔹 2. तंत्रज्ञानाचा अतिरेकी आग्रह-

📍प्रत्येक विषयासाठी डिजिटल साधनं, अॅप्स, आणि स्मार्ट बोर्ड यांचा जबरदस्तीने वापर.

📍विषय, मुलांचं वय, आणि संदर्भ लक्षात न घेता “टेक वापरा” असं आदेशात्मक धोरण.

📍शिक्षणात “मानवी संवाद” राहिला नाही; ते “यंत्रकेंद्री” झालं आहे.

🔹 3. शिक्षक नव्हे, इव्हेंट मॅनेजर-

📍प्रत्येक दिवशी एखादा दिवस साजरा करायचा — योग दिन, मातृभाषा दिन, पर्यावरण दिन...

📍शैक्षणिक गुणवत्ता वाढवण्याऐवजी कार्यक्रमांची संख्या आणि कार्यक्रम कसे झाले हाच मापदंड.

📍मुख्याध्यापक आणि शिक्षक दोघेही या प्रदर्शनात अडकलेले आहेत.

🔹 4. ग्रामीण शिक्षकांची बिकट अवस्था

📍दोन-तीन शिक्षक शेकडो विद्यार्थ्यांना सांभाळतात.

📍शिकवण्यासोबतच त्यांना मध्यान्ह भोजन, शिष्यवृत्ती, गणवेश, सायकली आणि सरकारी अहवालांची जबाबदारी.

📍“डेटा” गोळा करणं आणि वरती पाठवणं हेच शिक्षणापेक्षा महत्त्वाचं झालं आहे.

🔹 5. मानसिक ताण आणि आत्मसन्मानाचा ऱ्हास

📍 'वरून' होणाऱ्या सततच्या नियंत्रणाने शिक्षकांचा आत्मविश्वास कमी होत चालला आहे.

📍प्रत्येक कृतीचे पुरावे मागितले जातात — विश्वास हरवला आहे.

📍विद्यार्थ्यांच्या तणावग्रस्त वर्तनाशी लढताना शिक्षकही भावनिकरीत्या थकले आहेत.

📍पालकांच्या अवास्तव अपेक्षा- प्रत्येक गोष्टीत पुरावा देण्याचा दबाव.

🔹 6. शिक्षणाचं मूळ उद्दिष्ट हरवलं-

📍 अभ्यासक्रम 'पूर्ण' करण्याचा शिक्षकांवर असलेला प्रचंड दबाव.

📍 विषयांची वाढलेली अति-संख्या...

📍शाळा “माणूस घडवण्याचं ठिकाण” राहिलेल्या नाहीत.

📍आज शिक्षणव्यवस्था “कार्यक्षमता दाखवण्याचं प्रकल्प” बनली आहे.

📍शिक्षक आणि विद्यार्थी यांचं नातं — जे शिक्षणाचं हृदय होतं — ते डेटा आणि डेडलाईनमध्ये हरवलं आहे. विद्यार्थी शिक्षकांना सर्विस प्रोव्हडर समजतात... आदर राहिला नाही...

*तंत्रस्नेही शिक्षक*

🌷 *आपलाच मित्र* 🌷

🄿🅁🄰🅂🄷🄰🄽🅃 🄿🄴🄽🄳🄷🄴

*💐धन्यवाद 💐*

📱📲https://chat.whatsapp.com/FipWbEGKuo783SrckU5Ps8?mode=r_c

☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️☘️

*`सौजन्य व संकलन`*

*----🇷‌🇲‌🇩‌🅿️🅿️----*

🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻

🔹 आता विचार करण्याची वेळ...

शिक्षणाचं केंद्र पुन्हा मुलं आणि शिक्षक असायला हवं, डेटा आणि अहवाल नव्हे.

शिक्षकांना स्वातंत्र्य, सन्मान, आणि विश्वास दिला नाही,

तर उद्याचं शिक्षण निर्जीव होईल.

📚 चला, पुन्हा एकदा शिक्षकावर विश्वास ठेवूया.

कारण शिक्षक निघून गेला, तर शाळा असेल — पण शिक्षण नसेल.